Lieve Suus,

 

Waar te beginnen.

Er is zoveel gebeurt, met name emotioneel.

9 januari, 6 maanden na jou overlijden en 14 januari, 6 maanden na de crematie.

Er gaat dan veel door me heen, heb verdriet. Krijg veel steun, ook van Katja en dat doet me erg goed. Katja en ik hebben elkaar ontmoet op het forum en in de chat van JJPV. Raakte aan de praat en hebben besloten samen te rijden naar Arnhem om te gaan bowlen met het jjpv uitje. Ondertussen zien we elkaar steeds vaker, leren elkaar steeds beter kennen en gaan ook onze kinderen leuk met elkaar om. Ga steeds meer voelen voor Katja en dat verward me dan ook weer.

Dan de problemen met Minouk. Zijn ermee naar de huisarts gegaan omdat ik zelf niet weet wat ik er mee aan moet. Heb er geen ervaring mee en ben bang dat ik dingen verkeerd aanpak. Na het gesprek met de huisarts, wat Minouk al veel opluchting gaf, zijn we op intake bij het Triversum geweest.. Hier heeft Minouk bijna het uur vol gepraat. De symptomen zijn bekend en vanmiddag heb ik een gesprek zonder Minouk om verdere uitleg te geven en het behandelplan door te nemen. Ik vind dit een moeilijk iets, sta niet zo open voor dit soort gesprekken en instellingen, maar denk niet dat ik dit zonder de hulp hiervan kan oplossen.

Praat veel, in het bijzonder met Katja en Amanda om de zaken een beetje op een rijtje te houden. Er gaat veel in me om en van veel weet ik niet hoe mee om te gaan. De gevoelens voor Katja gaan steeds dieper en dat maakt me ook bang. Ze is een maatje geworden, helpen elkaar in ons verdriet. Ik wil dat niet kapot maken, zou een slag voor ons beiden zijn.

Melissa en Chantal doen het gezien de situatie goed. Chantal heeft haar momenten van verdriet en Melis heeft een prachtig gedicht geschreven waarin ze meer laat zien dan ze in de afgelopen periode heeft verteld. Ben zo trots op de meiden, hebben het zwaar zonder jou en doen het zo goed.

Aldwin ondersteund ons waar mogelijk en is helemaal opgenomen in het gezin, heeft zijn plaats gevonden en heb het idee dat hij het naar zijn zin heeft en zich thuis voelt. Tis zo een beetje een vreemde constructie maar het werkt wel.

Wat betreft het andere huis schiet het niet op, haast geen kijkers voor ons huis en wil zo graag de volgende stap maken. De meeste dingen zijn er nu gedaan wat betreft schilderwerk en het wassen van gordijnen. In principe kunnen we zo over, moet nog worden schoongemaakt maar dan zouden we over kunnen. Werken ondertussen al wel op de nieuwe locatie aan de Vreekesweid.

Zo gebeurt er toch wel veel in ons leventje. Sommige dingen erg verwarrend en sommige dingen die erg goed voelen. Hoe het verder gaat weet ik niet. We doen ons best en gaan stapje voor stapje verder. Emoties moeten een plaats krijgen. Katja en ik moeten elkaar, elkaars kinderen en partners verder en beter leren kennen om verder te kunnen en ons verdriet en de pijn een plaats te geven. In ieder geval zorgt ons contact er nu voor dat we ons beter voelen. We kijken meer open de wereld in en laten elkaar weer stralen.

 

Lieve lieve Suus,

Zo ben je weer een beetje op de hoogte wat er allemaal in me omgaat en wat er allemaal speelt. Nog kan ik niet begrijpen waarom dit nodig is geweest, waarom dit jou moest overkomen. Ik blijf aldoor aan je denken, samen hebben we drie prachtige meiden op de wereld gezet. Zo verdomde oneerlijk dat je niet hier bij mag zijn om te zien hoe het ze verder vergaat. Wil het niet zonder jou, maar moet verder.

Ik hou van jou en ik mis je.

 

Mar.