7 maanden,

 

Wat is dat nu.

Gewoon de tijd die voortschrijdt en toch………………………..

Wat voel ik me onwijs rottig zeg, weet het zo even niet meer. De pijn, het verdriet. Het is allemaal weer terug. Zit hier met tranen in mijn ogen en kan nog steeds niet geloven wat er is gebeurt. Geloof het wel natuurlijk, maar wil het niet.

Wil niet veel schrijven, wil niet nadenken maar kan het niet stoppen. Probeer er niet teveel van te laten blijken naar de kinderen toe, doen het zo goed. Even geen pappa die problemen heeft met zijn gevoel, met zijn emoties en met zichzelf.

Berichtjes en mail gekregen van Katja en Amanda, zo lief. Maar moet hier zelf doorheen…………..

Weet geen uitdrukking te geven aan het gevoel, maar tis niet fijn zo……………

 

Lieve Suus ik mis je zo…………………