U bent hier:Blog
    Inloggen

Blog

Minimaliseren
jul 9

Written by: Martijn Agterberg
9-7-2010 0:00 

Één jaar verder in het leven, een leven zonder Susan.

Een jaar waarin veel verdriet, pijn en tegengestelde emoties een grote rol speelde en het jaar beheerste. 
Als donderslag bij heldere hemel is Susan uit ons leven weggerukt en wordt je geconfronteerd met een leven zonder je maatje, zonder je vrouw. Rationeel weet je dat je verder moet, maar het voelt als het einde. Je weet niet wat je doen moet of waar met iets te beginnen, als je al de lust of zin hebt om ergens iets te doen of te regelen.
 
Uit het leven weggerukt.
Uit het leven weggerukt zonder te weten waarom.
Uit het leven weggerukt in volle bloei.
Uit het leven weggerukt zonder afscheidt te kunnen nemen.
Uit het leven weggerukt zonder onze meiden te zien opgroeien.
Uit het leven weggerukt zonder onze meiden te zien opbloeien.
Uit het leven weggerukt in het volle leven.
Uit het leven weggerukt zonder alles te hebben kunnen geven.
Uit het leven weggerukt zonder het te weten.
Uit het leven weggerukt, we zullen jou nooit vergeten.
Het overlijden van iemand is iets wat bij het leven hoort, echter niet op zo’n leeftijd of bij iemand die nog zo blij en vrolijk in het leven staat en nog vol met de opvoeding van de kinderen en de invulling van het leven bezig is. Het stopzetten van de nagelsalon, het regelen van de bankzaken en de belasting en weet ik wat voor dingen nog meer is niet echt vlekkeloos verlopen. Bij de ene instantie gaat het vrij eenvoudig terwijl de andere wel van een andere planeet lijkt te komen. Het zijn dingen waar je normaal al niet op zit te wachten en in deze situatie al helemaal niet. Het doet al zo’n pijn om het te moeten regelen en als het dan ook nog eens erg moeizaam of verkeerd gaat of dat je naar je gevoel flink wordt tegengewerkt is dat helemaal pijnlijk en zuur. 
Hoe oneerlijk kan het leven zijn
dat iemand die dit niet verdiend
hier niet meer kan zijn.
Hoe oneerlijk kan het leven zijn
dat een leven zo abrupt
zo plotseling zonder reden ten einde komt.
Hoe oneerlijk kan het leven zijn
dat iemand waar we van houden
ons ontnomen is, dat doet zo’n pijn.
Hoe oneerlijk kan het leven zijn
zo zinloos, zo onbegrijpelijk, zo ongegrond
het hoort zo niet te zijn. 
Hoe we ons leventje weer een beetje op de rails hebben gekregen is mij niet helemaal meer duidelijk. De meiden en ik zijn doorgegaan en met de hulp van familie en vrienden hebben we een paadje gevonden wat ons paste, een pad waarop we verder konden. Een andere invulling van de taken en verantwoordelijkheden, een andere invulling van elkaar steunen en opvangen. Ik weet wel dat we een aantal keer flink gevallen zijn, maar ook weer opgestaan en doorgegaan. Mijn respect hiervoor voor de meiden, die hebben heel wat moeten ondergaan met een vader die soms best wel even de weg kwijt was.
Het jaar heeft ook alle verjaardagen en feestdagen met zich meegebracht die normaal zijn in een jaar. Echter voor ons waren ze niet normaal en vaak ook geen feest. Wel zijn we al deze dagen doorgekomen zonder ons ervoor te verstoppen. Dit is niet geheel onze verdienste, we zijn er soms aan ons haren bij getrokken. Toen voelde dat niet altijd even fijn, maar nu ben ik blij dat er mensen zijn / waren die dat aandurfde. Die durfde op te treden en ons meesleurde. Daar ben ik dan ook nog steeds dankbaar voor. Het zorgde ervoor dat ook wij weer op de trein kwamen en meegingen in het leven.
Eigenlijk heeft dit ook de eerste stap in gang gezet naar ons leven waar we nu mee bezig zijn. Door deze aansporingen en zetjes heb ik toegestemd om mee te gaan met een uitje naar Arnhem. Dit uitje is de aanleiding geweest om Katja te ontmoeten. Niet voor een relatie maar om samen naar dat uitje in Arnhem te gaan zodat we niet alleen zouden rijden. Deze ontmoeting heeft na het doorlopen van veel tegenstrijdige emoties en twijfels geleid tot onze huidige relatie. Een relatie waar ik erg blij mee ben en een relatie waar de kinderen erg blij mee zijn.
Een jaar zonder Susan. De problemen, het verdriet en de pijn zijn niet over of voorbij. Maar we zien wel weer zonneschijn door de donkere wolken. We durven weer te leven en met de gemaakte keuzes proberen we weer een stabiele basis te bieden aan de kinderen en voor ons zelf. Ik denk dat we de juiste weg uiteindelijk gevonden hebben.
Een weg in het leven zonder Susan en Peter fysiek daarbij aanwezig. Echter beide zijn aanwezig in onze gedachten en in ons hart. Daarin zullen ze altijd aanwezig blijven en op die manier deel uitmaken van het huidige gezin wat we aan het opbouwen zijn. Dit zal later ook (letterlijk) in beeld worden gebracht door de beide beelden die geplaatst gaan worden. Mooie beelden die voor ons meer beteken dan alleen de beeltenis die de beelden uitstralen. Voor de kinderen staan de beide vitrinekasten uit de nagelsalon in de nieuwe huiskamer. Hierin kunnen ze naar eigen idee dingen in plaatsen die voor hen van belang zijn ter nagedachtenis van jullie. De door jou gemaakte klok hebben we laten aanpassen en ook deze zal een plaatsje gaan krijgen.
 
Één jaar verder in het leven, een leven zonder Susan.
Een jaar waarin veel verdriet, pijn en tegengestelde emoties een grote rol speelde.
Een jaar dat we zijn doorgekomen.
Een jaar waarvan ik dacht dat we dat nooit door zouden komen.
Een jaar dat we eigenlijk nooit zouden moeten hebben meegemaakt.
Een jaar waarin we keuzes hebben gemaakt.
Een jaar waarin we nieuwe wegen zijn ingeslagen.
Een jaar waarin we veel verloren maar ook opnieuw gevonden hebben. 
Mijn lieve Suus, mijn schat. Je leeft in onze herinneringen voort, je leeft in ons hart. We zullen je nooit vergeten, je hebt onze meiden op de wereld gezet en een zo goed als mogelijke start gegeven met alles wat je in je had. Daar ben ik je ongelooflijk dankbaar voor en ik zal met alles wat in mijn vermogen ligt deze taak die we samen begonnen zijn te volbrengen.
Foto’s van jou en van ons gaan als screensaver over mijn beeldscherm en aldoor komen daarbij herinneringen naar boven van onze gelukkige tijd samen. Jij als jonge vrouw zoals ik je heb leren kennen met een open uitstraling, zonder zorgen. Wij samen als paar en later als gezin, jij altijd lachend en blijmoedig de wereld in kijkend. De foto’s van het ziekbed staan hier niet bij, die kan en wil ik het liefst niet zien, dan staan de tranen weer in mijn ogen………….. 
 
Hieronder de tekst voorgedragen op de crematie………………… 
Lieve Susan,
Ik ben verslagen, heb de strijd verloren.
Ik weet niet waarom,
Lieverd, ik hoop dat je me kunt horen.
Je was niet alleen mijn vrouw maar ook mijn beste vriendin.
De moeder van onze kinderen en mijn levensgezellin.
Jij maakte de zin in ons leven,
Je was de kapitein en de roerganger van ons gezin.
We drijven nu stuurloos rond,
Niet wetende waarheen,
Zonder zicht op vaste grond.
Wij zullen de brokstukken van ons gezin lijmen,
Maar de pijn zal niet verdwijnen.
Het is zo oneerlijk zonder jou,
We wilde nog zo veel, ik hou van jou
Martijn 
 
De strijd met Susan heb ik verloren echter de brokstukken hebben we bij elkaar kunnen vegen en met het lijmen zijn we bezig. De pijn zal nooit verdwijnen en de vraag waarom zal nooit beantwoord worden. We zijn nu in de fase van het opbouwen van een toekomst met Katja en de kinderen. Hierin zullen Peter en jij deel van uit blijven maken. 
 
Een andere toekomst.
Een andere toekomst, voor een jaar terug nooit gedacht.
Een andere toekomst, voor een jaar terug nooit verwacht.
Een andere toekomst zonder jou fysiek aan mijn zijde.
Een andere toekomst en andere tijden
Een andere toekomst nu weer met vertrouwen.
Een andere toekomst waarin we blijven rouwen.
Een andere toekomst met plezier en pijn.
Een andere toekomst waarin wij niet meer samen zijn.
 
Een andere toekomst, een andere samenstelling. Een aantal dingen zullen anders zijn en een aantal dingen blijven. De meiden gaan ook komend jaar net als afgelopen jaar weer dansen. Zelf ben ik samen met Amanda ook weer gaan dansen en hebben we ons voor volgend seizoen ingeschreven. Het voelt nog onwennig maar geeft ook plezier en ontspanning. 
Lieve Susan, jou te moeten verliezen was vreselijk. Niet gedacht dat een mens zoveel pijn kon hebben, niet gedacht dat een leven zonder jou mogelijk zou zijn. De meiden en ik zullen je nooit vergeten er zal altijd plaats voor jou zijn. Of je deze woorden meekrijgt dat weet ik niet, dat blijft een vraag. Weet echter dat ik vertrouwen heb in een toekomst samen met Katja, de kinderen en Aldwin. Een totaal andere toekomst dan wij ooit gedacht hadden, maar wel een toekomst die voor ons passend is en de kinderen weer een stabiele basis geeft waarin ze kunnen opgroeien. 
Lieve Susan ik blijf van je houden. Stuur ons waar mogelijk en heb vertrouwen. 
Liefs, 
Jou Mar.
xxxxxxxxxxxxxx

Tags: